W skład ZSOI nr 5 wchodzą: Szkoła Podstawowa nr 105 oraz Gimnazjum nr 49. W szkole funkcjonuje 27 klas integracyjnych (około 20- osobowych), w których pracuje po 2 nauczycieli. Uczymy języka angielskiego, niemieckiego i francuskiego. Klasy I gimnazjum oraz częściowo 3 i 4 SP uczą się po południu. Zajęcia edukacyjne odbywają się w 24 salach lekcyjnych. Placówka posiada 5 pracowni informatycznych, 2 pracownie multimedialne, 3 tablice interaktywne, 2 labolatoria językowe i bogaty księgozbiór. Sale dydaktyczne edukacji wczesnoszkolnej usytuowane są na 3 piętrze i wyposażone są w ośrodki zainteresowań. W szkole funkcjonują również gabinety specjalistyczne: logopedyczny, reedukacji, terapii psychologicznej, medyczny. Bazę sportową szkoły stanowi sala gimnastyczna, sala gimnastyki korekcyjnej, sala rehabilitacji, siłownia, boiska szkolne.

Ludwika Antonina Wawrzyńska urodziła się 22 kwietnia 1908 roku w Warszawie.Szkołę podstawową ukończyła w Radziejowie Kujawskim, a średnią w Toruniu. Następnie podjęła studia na Uniwersytecie warszawskim na Wydziale Humanistycznym. Trudne warunki materialne uniemożliwiły jej ukończenie studiów. W latach 1939- 45 pracowała w składach aptecznych. Udzielała także w tym czasie prywatnych korepetycji dla młodzieży przygotowujacej się na tajne komplety gimnazjalne. Po wyzwoleniu została zatrudniona jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Bonerowie. Równeczesnie uczęszczała do Liceum Pedagogicznego. Ze względu na stan zdrowia powróciła do Warszawy i rozpoczęła pracę w szkole TPD nr 10.
Poza pracą pedagogiczną pełniła również funkcje społeczne. Pomagała dzieciom w nauce, kierowała ich rozrywkami i zamiłowaniami, interesowała się ich warunkami domowymi i zdrowotnymi. Cechowała ja energia, kochała życie i ludzi.

Było to rankiem 8 lutego 1955 roku. Z hotelu robotniczego przy ulicy Włościańskiej ostatni mieszkańcy wychodzili do pracy. Nagłe czerwone jezyki ognia rozświetliły barak. Pożar! Ludwika gotowa do pracy stała w drzwiach. Widzi, jak korytarzem uciekają mieszkańcy. Niektórzy w ostatniej chwili usiłują ratować swój dobytek. W głębi baraku krzyczą dzieci, które matka, wychodząc do sklepu, zamknęła na kłódkę. Nauczycielka na próżno prosi mężczyzn o pomoc w ratowaniu dzieci. Została sama. Chwila wahania i Ludwika wbiega z siekierą w płomienie. Rozbija kłódkę i wynosi dwoje młodszych dzieci. Zawraca. Oto kolejna dwójka znalazła sie poza zasiegiem zagrożenia. Na nauczycielce pali się odzież. Ratując dzieci, porzuciła torebkę, w której znajdowały sie dokumenty, kwity i pieniądze szkolne. Jeszcze raz wraca w płomienie...
Gdy wychodziła z domu po raz trzeci z tego, co jeszcze niedawno było barakiem, spadł płonący strop, przygniatając Ludwikę. Przez 10 dni walczono o jej życie, ale odniesione przez nią obrażenia były zbyt poważne.
Jej postawa stała się wzorem oddania i poświęcenia dla drugiego człowieka znajdującego się w potrzebie.